مشغولِ خودم

شما حتی اگر خیلی در دپرشن خود فرو رفته باشید و موهایتان را هفته‌ها شانه نکرده باشید و هی اشکتان سر بخورد پایین گوشِتان (چون از صبح نتوانسته‌اید از حالتِ یوری دراز کشیده روی تختتان به حالت دیگری تغییر حالت دهید.)، باز هم میتوانید چیزهایی در این دنیا برای شکرگزاری پیدا کنید. حتی اگر به خدا اعتقاد نداشته باشید و دنیا هم به جاییتان نباشد. اما میخواهم بگویم که دنیای خوب و خوشگل و نازی داریم که جای شکرگزاری دارد. مثلا ببینید، یک درونگرای دپرس از خدا چه میخواهد؟ گوشه! و دنیا پر از گوشه است. مثلا همین گوشه‌ی تخت که من یوری خوابیده‌ام تویش و پریچ میکنم. اینطوری میشود که شما یک چیز خوبی در این دنیا پیدا میکنید و توی چشم‌های سرختان برق امید ظاهر میشود. اما از آنجا که خوشی به ما درونگراهای دپرس نیامده ناگهان متوجه میشوید که جهان گوشه ندارد! بله کره‌ی زمین گرد است. کهکشانمان هم. و اصولا کل دنیا کره‌ طور است و کره گوشه ندارد! بله! دنیا جای ما درونگراهای دپرس نیست. دنیا هیچ گوشه‌ای برای ما تعبیه نکرده است. حتی پیتزا گرد است، حتی همبرگر، حتی نارنگی، حتی... . 

و اینطور میشود که دوباره خیسیِ چندشناکی را حس میکنید که به سمت زیرِ گوشتان نزدیک میشود...! 


+پی‌نوشت: نمیدونم تا حالا دلتون خواسته مریضی خاصی داشته باشید؟ مثلا شنیدم بعضیا تو بچگی فانتزیشون بوده دستشون بشکنه و اینا. الان من فانتزیم اینه که اسکیزوفرنی بگیرم. :/ 

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">