مشغولِ خودم

رابطه‌ای که توش پذیرفتن همدیگه اتفاق نیفته یه رابطه مسمومه. مثل رابطه‌ی پدر و مادر من و خیلی رابطه‌های دیگه‌ای که دیدم. تلاش مداوم برای تغییر طرف مقابل و تنش و تنش و تنش... . پذیرفتن فقط این نیست که بگی فلان چیز برای من اهمیت نداره... مثلا برای من مهم نیست که حتما قدت بلند باشه یا حتما بینیت قشنگ باشه. پذیرفتن یعنی کنار اومدن با چیزایی که برات مهمن. چیزایی که قبلا برات معیار بوده و حالا خلافشو تو طرف میبینی. دو راه داری: یا بمون و بپذیر یا برو. راه سومی نیست. نمیتونی تغییرش بدی. نمیتونی عوضش کنی. نمیتونی فعلا بهش فکر نکنی. نمیتونی ازش بخوای «فقط به خاطر من.» 

و میدونی مهم تر از پذیرفتن طرف مقابل چیه؟ این که تو رابطه‌ای که توش پذیرفته نمیشی نمونی. این که شجاع باشی و بگی که این منم! 


پی‌نوشت: یادآوری به خودم! 

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">